การให้สิ้นบนแก่เจ้าพนักงาน

การให้สินบนแก่เจ้าพนักงาน
คำว่า “สินบน” ในภาษาไทยยังรวมไปถึงคำโบราณอย่าง “ส่วย” ซึ่งเป็นการเก็บรายได้ชนิดหนึ่งของรัฐตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัยแล้ว แต่ปัจจุบัน “ส่วย” ถูกใช้เรียก “รายได้” นอกระบบที่เหล่าเจ้าหน้าที่รัฐโดยเฉพาะ “ตำรวจ” เรียกเก็บจากธุรกิจร้านค้า หาบเร่แผงลอย คนขับรถบรรทุก รวมไปถึงอาบอบนวด แม้ว่าบางครั้งจะพยายามเรียกคำพูดเหล่านี้ให้ดูหรูว่า “ค่าคุ้มครอง” โดย ทั่วไปแล้วการจ่ายเงินสินบนนั้นจะกระทำกันอย่างลับๆ จึงทำให้ไม่มีใบเสร็จรับเงิน แต่คนเก็บส่วยจะมี สมุดจดโพยลูกค้า” ว่าใครที่ยังไม่จ่ายเงินสินบนด้วยเหตุนี้เองเงินสินบนจึงมีชื่อเรียกอีกชื่อ ว่า “เงินใต้โต๊ะ” แม้ว่าในชีวิตจริงจะไม่มีใครยอมเอาเงินมาจ่ายเป็นสินบนใต้โต๊ะก็ตาม

ตัวอย่าง
นายรวยนำเอกสารปลอมพร้อมด้วยเงิน 5,000 บาท มอบให้ เจ้าพนักงานทำหน้าที่ช่วยเสมียนทะเบียนยานพาหนะ เพื่อให้จัดการจดทะเบียนรถยนต์ให้ เจ้าพนักงานทำหน้าที่ช่วยเสมียนทะเบียนไม่รับเอกสารปลอมกับเงินนั้นไว้ และไม่รับดำเนินการให้

นายรวยมีความผิดฐานตาม มาตรา144 บัญญัติไว้ว่าผู้ใดขอให้หรือรับว่าจะให้ทรัพย์หรือประโยชน์อื่นแก่เจ้าพนักงาน สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งรัฐสมาชิกสภาจังหวัดหรือสมาชิกเทศบาล เพื่อจูงใจให้กระทำการ ไม่ให้กระทำการหรือประวิงการกระทำอันมิชอบด้วยหน้าที่ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินห้าปี หรือปรับไม่เกินหนึ่งหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ


นางสาวมุกดา คลองยวน เลขที่ 25 รปศ.501